|
Loch Ness heeft volgende uitgangspunten:
- Een aandoening, welke dan ook, is altijd geïntegreerd binnen een volledige, unieke persoon met een eigen opvoeding en eigen mogelijkheden en beperkingen. De totale situatie, waarin dus ook de relaties met anderen, bepaalt op welke manier een aandoening tot uiting komt. En of ze vooral aandoening of persoonlijkheidskenmerk, stoornis of variant is. Een aandoening moet zo weinig mogelijk handicap zijn.
- Een aandoening is nooit alleen objectief benaderbaar (bv. puur medisch) of alleen subjectief (bv. puur psychologisch). Dit geldt voor de verklaringen over ADHD en voor de aanpak van de problemen. Die worden bij voorkeur multidisciplinair benaderd (psychologen, leerkrachten, psychiaters, begeleiders,...). De hulp van de eigen omgeving is groot en is niet vervangbaar door professionele hulpverlening.
- Standaard oplossingen bestaan niet voor een complexe, uiterst individuele problematiek als ADHD. Dus ook geen protocollen, methodieken en tips en trucs. Die kunnen hooguit de symptomen helpen beperken. Maar ADHD is veel meer dan een groep gedragssymptomen.
- Een diagnose is zoals een film, niet zoals een foto: mensen en hun eigenschappen kunnen veranderen, evolueren. De aandachtsproblemen, impulsiviteit en hyperactiviteit zullen bij de meeste mensen blijven, maar hun vorm kan sterk veranderen en hun intensiteit toenemen of afnemen met de leeftijd. Hoe ADHD tot uiting komt is dus in de ene job hinderlijk, in de andere niet. Dit brengt de vraag naar medicatie terug tot de juiste proporties: als het wenselijk en nodig is, niet standaard.
- Een diagnose ADHD is geen eindstation, etiket, categorisering. Ze is enkel van nut om de reeds bestaande problemen te begrijpen. Het vertrekpunt is niet een druk, energiek beeld van een kind of volwassene maar diens duidelijke problemen met aandacht, hyperactiviteit en impulsiviteit. Als er geen problemen zijn, is diagnose niet nodig. Diagnostiek is altijd het begin van de aanpak, niet het einde.
- De huidige overdiagnosticering en overmedicalisering mogen geen nieuwe diagnoses van kinderen of volwassenen met ADHD-problematiek in de weg staan. Een problematiek verdient de juiste aandacht, ondanks hypes, controverse, overmatige diagnostiek.
- Medicatie en alle psychologische hulp bij ADHD, zijn individuele keuzes. Een aandoening vraagt geen moreel oordeel over wel of niet medicatie gebruiken. De noodzaak is het voornaamste criterium, maar ook principiële keuzes (bv. door geloof of visie) zijn respectabel.
- 'Eerst het gewone, daarna het bijzondere' is een vaste regel bij kinderen met ADHD: eerst nagaan wat de gewone opvoeding nog kan toevoegen en welke stappen nog mogelijk zijn. Pas daarna speciale hulp en medicatie overwegen. Psycho-educatie; begrijpen wat ADHD is, is altijd stap 1 bij de behandeling. Hulpverlening moet zichzelf zo veel mogelijk overbodig maken.
- Een aandoening is problematisch in de mate waarin ze het functioneren blokkeert. Uiteindelijk zal de impact van ADHD bepaald worden door de vraag of ze de verbondenheid met anderen in de weg staat. De ernst van een aandoening hangt vooral af van de mate waarin ze iemand eenzaam maakt. Daar kan geen arts, leerkracht, ouder het eindoordeel over maken. De eigen ervaring moet gerespecteerd worden.
- ADHD aanpakken is niet enkel de 'stoornis behandelen en symptomen onderdrukken'. Het is vooral: de sterke kanten van ADHD inzetten (bv. creativiteit, energie, intuïtie, openheid, leergierigheid,...). Die zijn er, ook al wordt soms het tegendeel beweerd. De positieve kant van ADHD is niet een onderdeel van de behandeling maar het beginpunt. Een kind dat zijn energie, creativiteit, leergierigheid, hulpvaardigheid,.. volop mag inzetten zal gemotiveerder zijn om de zwakkere plekken aan te pakken zoals stiptheid, orde, studeren,...
-Ouders van kinderen met ADHD hebben vooral begrip en mildheid nodig. Oordelen en snelle adviezen miskennen hun moeilijkheden.
-Scholen, jeugdbewegingen, werkgevers,... zijn gebaat met meer ondersteuning en kennis over ADHD.
-Medicatie voor personen met ADHD zou voor iedereen betaalbaar moeten zijn: jong en oud, arm en rijk. De kosten voor de maatschappij zijn trouwens vele malen hoger bij niet aangepakte ADHD (verkeersongevallen, hart-en vaatziekten, depressie,..)
- Zoals Remko Iedema zegt (in zijn boek 'Je bent er één of je kent er één'): je laat je als persoon met ADHD niet behandelen. Je laat je helpen.
Loch Ness - lochness.info@gmail.com - Rek.nr. 979-4318975-55 - www.lochness.be - Ondernemingsnummer BE 0825.352.214
|
Visie op ADHD |