Loch Ness werd op 26 april 2010 opgericht door Ilja Van Peel. Het is de eerste organisatie in Vlaanderen die theoretische kennis, hulpverleningspraktijk en eigen ervaringsdeskundigheid over ADHD expliciet combineert. Juist bij een ontwikkelingsstoornis die zoveel gevolgen heeft voor de persoonlijkheid en relaties, zijn de inzichten van volwassenen die zelf ADHD hebben, onontbeerlijk.  Zij kunnen nog meer dan kinderen, vandaag de dag getuigen over hun ervaringen met ADHD. Ze maken van een cognitief, vooral medisch en gedragsmatig te behandelen stoornis, een breder verhaal. Ook zingeving en creativiteit krijgen een plaats. ADHD is een aandoening maar de persoon met ADHD niet. Hij heeft de mogelijkheid om creatief met zijn aandoening om te gaan en er juist zo veel mogelijk zijn talenten uit te ontwikkelen. Loch Ness neemt geen extreme positie in voor of tegen maar legt de nadruk op de individuele, subjectieve keuzes in de omgang met ADHD. De vorming en adviesgesprekken gaan over ADHD bij zowel kinderen als volwassenen.

Loch Ness en het monster. Eén van de grootste meren in Schotland, waar enkelen een monster meenden te zien. Velen hebben erover gehoord. Weinigen hebben het gezien.

De meesten gaan ervan uit dat het niet bestaat.  ADHD lijkt óók meer legende dan wetenschap. Net zoals over Loch Ness woedt er een strijd van zichtbaarheid en mist. Met werkelijkheid en fantasie, met geloof en ongeloof. De legende overtuigt tot nu toe vooral zichzelf. De ironische naam Loch Ness verwijst dus naar de dominante visie die nog altijd over ADHD bestaat. Vooroordelen en misverstanden verzwaren de problematiek en zijn minstens zo belangrijk als de aandoening zelf.